93مأذون در قرآن، مساوى با شفاعت استقلالى است.

در آيات متعددى، شفاعت مردود شمرده شده است و نيز در آياتى، شفاعت مجاز شمرده شده است. به طور اجمال بايد دانست آياتى كه شفاعت را مردود دانسته است، مربوط به شفاعتى است كه شفيع بخواهد در شفاعت استقلال داشته باشد، و خودسرانه شفاعت كند؛ اما شفاعت در مواردى كه شفيع، مستقلّ در عمل نباشد و در طول خدا و با اذان خداوند باشد، مانعى ندارد. براى توضيح بيشتر، ابتدا چند آيۀ مرتبط را يادآور مى‌شويم :

آيۀ اوّل:

«وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ» ¹؛ «آنها (فرشتگان) جز براى كسى كه خدا راضى (به شفاعت براى او) است، شفاعت نمى‌كنند.»

آيۀ دوم:

«يَوْمَئِذٍ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ إِلاّٰ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً» ²؛ «در آن روز، شفاعت هيچ كس سودى نمى‌بخشد، جز كسى كه خداوند رحمان به او اجازۀ شفاعت داده و به گفتار او راضى است.»

آيۀ سوم:

«وَ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ عِنْدَهُ إِلاّٰ لِمَنْ أَذِنَ لَهُ» ³؛ «هيچ شفاعتى نزد او، جز براى كسانى كه اذن داده، سودى ندارد.»