76
الف: اعتقاد به اين كه جهان داراى صانع واحد است، از قديمىترين مسائل مطرح شده در ميان انديشمندان بوده است و ريشۀ آن، در فطرت انسان است، به طورى كه اگر خوب در بتپرستى بينديشيم، مىيابيم كه آن نيز در ابتدا بر پايۀ توحيد و براساس اينكه بتها را نسبت به خداوند شفيع مىدانستند، بنا شده است و مىگفتند: ما بتها را براى تقرب به خداوند، عبادت مىكنيم؛ گرچه بعدها بتپرستان از اين اصل روىگردان شدند و براى بتها، اصالت و استقلال قائل شدند». 1ب: چه بسا تصور شده است كه شفيع قرار دادن پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام ، درخواست حوائج از آنها، زيارت كردن قبر شريف آنان، بوسيدن قبر آنان وبزرگداشت مزار آنان از موارد بتپرستى است و خداوند آن را نهى كرده است؛ زيرا اين رفتارها نوعى مؤثر دانستن غير خداوند است و بتپرستان نيز چنين رفتارى را داشتهاند و مىگفتند : ما بتها را شفيع درِ خانۀ خداوند قرار مىدهيم.
پرستش موجودى غير از خداوند شرك است، خواه آن موجود مقدس باشد؛ همانند انبيا و امامان و يا ستمگر باشد.
جواب : هر فردى كه به پيامبر صلى الله عليه و آله وامامان معصوم عليهم السلام متوسّل شود، يقيناً آنها را مؤثر مستقل نمىداند؛ بلكه آنها را از اين جهت كه خداوند، آنان را بندگان محبوب خود قرار داده است، وسيلهاى قرار مىدهد تا در سايۀ شفاعت آنان، به بركتى از خدا نائل آيد واين به معناى استقلال در واسطه نيست.
اينكه خداوند مشركان را مذمت مىكند، از اين جهت بوده كه آنها براى