56نصيب.(1) «لَهُ مِنْهُمْ» ؛ براى خدا از ناحيۀ بتها(2). «ظهير»(3) : پشتيبان.
بيان استدلال
از چند قسمت اين آيه مىتوان مطلب مورد ادعا را اثبات كرد :
قسمت اوّل :
«مِنْ دُونِ اللّٰهِ» است كه توضيح آن در استدلال پنجم گذشت.
قسمت دوم :
«لاٰ يَمْلِكُونَ» است؛ يعنى بتها به اندازۀ سنگينى ذرهاى، در آسمان و زمين مالكيت ندارند. اين فقره كه در مقام ردّ مشركان است و خيال و وهم آنان را تبيين مىكند، نشان مىدهد كه در زعم و اعتقاد مشركان چنين بوده است كه بتها در آسمان و زمين مالكيت دارند و براى آنها در آن دو سهميه و بهرهاى است. روشن است كه مالكيت، سهميه و نصيب داشتن، ملازم با همرديف بودن بتها با خداوند است كه همان عرضيّت است؛ زيرا در صورت طولى بودن آنها تابع هستند و مالكيت ندارند.
قسمت سوم :
«مٰا لَهُمْ فِيهِمٰا مِنْ شِرْكٍ» است. همان گونه كه بيان شد «شرك» به معناى نصيب و بهره است؛ اين فقره نفى مىكند از اين كه بتها در آسمان و زمين داراى سهمى باشند. از اين نفى، استفاده مىشود كه تصور مشركان بر اين بوده كه بتها داراى سهم و نصيبى در آسمان و زمين هستند.