43 آيۀ اوّل:

«وَ إِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيمُ» ¹؛ «و خداى شما، خداوند يگانه‌اى است كه غير از او معبودى نيست. اوست بخشنده و مهربان (و داراى رحمت عام و خاص).»

در اين آيه همۀ اله‌ها را در خداوند منحصر دانسته و نشان خداوند را رحمان و رحيم، بيان نموده است. گويا مى‌خواهد بيان كند كه در تصور شما بت‌پرستان چنين است كه جهان داراى چند اله است، اما در حقيقت بيش از يك اله نيست. پس آيه دلالت دارد كه در عقيدۀ بت‌پرستان بت‌ها به عنوان «اله» مطرح بوده‌اند، از اين رو، جا دارد كه اله‌هاى ديگر نفى گردند.

آيۀ دوم:

«لَقَدْ أَرْسَلْنٰا نُوحاً إِلىٰ قَوْمِهِ فَقٰالَ يٰا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مٰا لَكُمْ مِنْ إِلٰهٍ غَيْرُهُ ...» ²؛ «ما نوح را به سوى قومش فرستاديم؛ او به آنان گفت : اى قوم من! (تنها) خداوند يگانه را پرستش كنيد، كه براى شما معبودى جز او نيست.»

از اين كه نوح مأموريت دارد به مردم ابلاغ كند كه خدايى جز خداى يگانه نيست، معلوم مى‌شود، اعتقاد مردم در زمان نوح اين بوده كه غير از خداوند متعال خدايان ديگرى هم هستند، و اين با عرضى بودن سازگار است، نه طولى بودن؛ زيرا در فرضى كه آنان معتقد به طولى بودن باشند و