178است كه مىفرمايد : «تمام دين تسليم در برابر خداوند است» و يا در آيۀ ديگر مىفرمايد : «زيباترين دين آن است كه با تمام وجود تسليم خداوند و در اطاعت او باشد.»
وجه استدلال
فقرۀ : «إِنْ كُنْتُمْ فِي شَكٍّ مِنْ دِينِي...» ، محلّ شاهد است؛ يعنى اگر شما مشركان نسبت به تسليم من در برابر خداوند، در ترديد هستيد و نمىپذيريد (با توجه به اينكه، دين به معناى تسليم و انقياد است.) من هم نسبت به بتهاى شما تسليم نمىشوم؛ به قرينۀ مقابلۀ با دين، «اعبد» را به تسليم معنا كنيم. و در آيۀ 105 دستور مىدهد كه تسليم محض، در برابر خداوند باشد؛ يعنى عبادت خداوند را، تسليم معنا مىكند.
آيۀ چهارم:
«...مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ...» 1؛ «ما بتها را عبادت نمىكنيم، مگر جهت تقرّب به خداوند.»
وجه استدلال اين است كه: عبادتِ بتپرست، نسبت به بتها، منحصر به سجده كردن در برابر آنها نبوده است؛ بلكه مراسم گوناگونى از قبيل، قربانى كردن در برابر بت بوده است، پس مراد از عبادت در برابر بتها، مطلق خضوع در برابر آنها بوده است.
وحدت، در معناى دعا و عبادت
گاهى در آيات قرآن «يعبدون » و گاهى «يدعون » و گاهى «اعبد» و گاهى «ادعو» ، به كار رفته است. ادعاى ما اين است كه دعا و عبادت، داراى معناى