115
«حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِيرِ وَ مٰا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّيَةُ وَ النَّطِيحَةُ وَ مٰا أَكَلَ السَّبُعُ إِلاّٰ مٰا ذَكَّيْتُمْ وَ مٰا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ ...» 1؛ «گوشت مردار، خون، گوشت خوك، و حيواناتى كه به غير نام خدا ذبح شوند، و حيوانات خفه شده، و به زجر كشته شده، و آنها كه بر اثر پرت شدن از بلندى بميرند، و آنها كه به ضرب شاخ حيوان ديگر مرده باشند، و باقيماندۀ صيد حيوان درنده، مگر آنكه (به موقع به آن حيوان برسيد، و) آن را سر ببريد و حيواناتى كه روى بتها (يا در برابر آنها) ذبح مىشوند، (همه) بر شما حرام شده است.»
وجه استدلال :
اين آيه در مقام شمارشِ خوردنىهاى حرام است. يكى از آنها، «مٰا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ » است؛ يعنى حيوانى كه با نام غير خدا ذبح شده است. «اهلال» در لغت، به معناى «رفع الصوت» است؛ يعنى چيزى را با صداى بلند گفتن.
هنگامى كه نوزاد، از مادر متولد مىشود، اولين صداى او را اهلال مىگويند. شايد اطلاق «اهلال» براى ذبح حيوان، با نام بت از آن جهت بوده است كه مشركان به هنگام ذبح، با صداى بلند، نام بت را ذكر مىكردند.
ب : سر بريدن حيوانات، براى تقرب به بتها
يكى از مراسم ويژۀ مشركان، قربانى كردن حيوان جهت تقرب به بتها بوده است. از اين آيه مىتوان اين مطلب را استفاده كرد :