69كافر از نعمت‌هاى الهى بهره خواهند برد، با اين تفاوت كه بهره كافران در اين عطا اندك، و قرين عذاب اخروى است.

اين احتمال نيز وجود دارد كه جمله: «مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً» ، متضمن معناى شرط و جزا باشد؛ بدين معنا كه ثمرات را به مؤمنانى كه درخواست كرده‌اى مى‌دهم. اما هر كس كفر بورزد، سهمش اندك خواهد شد، همانند مضطرى كه قادر نخواهد بود از مورد اضطرار دورى كند. ¹ در نتيجه كافر از متاع دنيا و ثمرات آن بهره‌مند مى‌شود، اما به خاطر ناسپاسى در مقابل اين نعمت، دچار عذاب اخروى خواهد شد.

اين كه ابراهيم ثمرات را فقط براى مؤمنان درخواست نمود نه براى عموم، شايد به اين دليل باشد كه ابراهيم در درخواست امامت براى ذريه خود، عموم را مطرح كرد، ولى خداى حكيم و عليم در پاسخ به وى، عموم را ردّ و امامت را تنها براى غير ظالمان پذيرفت. البته اگر بپذيريم كه درخواست امامت براى ذريه فرزندان متأخر از دعاى ثمرات و امنيت است، بايد گفت ابراهيم از جواب خدا در اينجا، در دعاى خود براى امامت نيز توسعه داد، ليكن خداوند پاسخ داد كه قضيه متفاوت است.

برخى از مفسران با مسلك عرفانى جمله «مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً» را اين‌گونه معنا نموده‌اند كه، اين تمتيع اندك به وسيله معانى عقلى و معلومات كلى نازل شده از سوى خدا مراد است، كه به حسب استعدادشان عنايت مى‌شود. و تعذيب آنها نيز به معناى حرمان و حجابى است كه بر آنها قرار گرفته است. و بد بودن مسير نيز به معناى نقصان و تكميل نبودنشان مى‌باشد. ²