366ذكر اين نكته ضرورى است كه سياق آيه يكسان است و فرقى بين دو امر نمى‌گذارد. و اگر روايات وارده در تفسير آيه يا بيان حكم هدى فرق گذاشت از باب: «وَ أَنْزَلْنٰا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنّٰاسِ مٰا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ (نحل: 43)» پذيرفته است، همچنين تفاوت است بين هدى در حجّ كه مستحب است تثليث شود: بخشى از آن را خود حاجى بخورد، بخشى از آن صدقه، و بخش سوم را هديه بدهد. و بين كفارّه محرمات كه بايد تماماً به فقرا داده شود.

منظور از بائس كسى است كه دچار فقر شديد است، يا به معناى فقيرى است كه اثر فقر در لباس و صورتش آشكار است، و يا به معناى فقيرى است كه براى گرفتن دستش را دراز مى‌كند. ¹ و فقير در اينجا ممكن است اشارت به فقيرى باشد كه از شدت كمترى برخوردار است. و ممكن است تأكيد و توضيحى باشد براى بائس، چنانكه در روايتى امام صادق مى‌فرمايد: «البائس الفقير». ² 3. تقصير

در ابتداى آيه بعدى مى‌فرمايد: «ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ». اين عبارت گرچه به حسب معناى لغوى در پاك كردن ناخن به كار مى‌رود، اما در روايات به گرفتن ناخن كه نوعى از تقصير است تفسير شده است، چنانكه امام صادق در پاسخ عبدالله بن سنان كه از معناى اين آيه پرسيده بود مى‌فرمايد: «أخذُ الشّارِبِ وَ قضُّ الأظفَارِ». ³ البته بين معناى فقهى و معناى لغوى تباين و اختلاف اساسى نيست، بلكه معناى فقهى لازمه معناى لغوى است.