338علامه طباطبايى كه معتقد به مرجع بودن بيت است مى‌نويسد: خداوند به وسيله وحى به ابراهيم تبوئه بيت و محل عبادت بودن آن را اعلام نمود.
در روايتى امام صادق فرمود: « و كشفا عنها فإذا هو حجر واحد أحمر فأوحى الله عز و جل إليه ضع بناءها عليه »، كه در حقيقت جمع ميان همه اين اقوال است، بدين معنا كه خداوند به وسيله ابر يا باد جايى كه بايد خانه خدا ساخته شود را نشان داد، پس از آن ابراهيم و اسماعيل در آن مكان جستجو نمودند و به اكتشاف پرداختند، و سپس با وحى الهى به بناى كعبه مبادرت ورزيدند، چنانكه در آيه ديگر فرمود: «وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْرٰاهِيمُ الْقَوٰاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْمٰاعِيلُ رَبَّنٰا تَقَبَّلْ مِنّٰا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (بقره: 127)».
ب. مقام معنوى بيت
در اين بخش از آيه به بخشى از مقام معنوى بيت و يا فلسفه وجودى آن اشارت شده است.
1. كعبه خانه توحيد
ابتدا مى‌فرمايد: «أَنْ لاٰ تُشْرِكْ بِي شَيْئاً» . مفسرانى كه معتقدند تبوئه به معناى مرجع عبادت است، مى‌نويسند: كه كلمه «أن» كه مفسّره است در حقيقت تفسير براى تبوئه مى‌باشد، بدين معنا كه خداى سبحان با اين بيان جمله: «إِذْ بَوَّأْنٰا لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ» را تفسير نموده است كه بيا و در اين خانه، خدا را عبادت كن.
اما آنان‌كه باور دارند كه خداوند جاى خانه را براى ساختن بيت آماده و مهيا نمود مى‌نويسند: خداوند به ابراهيم وحى نمود كه: «أَنْ لاٰ تُشْرِكْ بِي شَيْئاً» . و با توجه به قرينه مكان البيت، و تطهير و طواف و قيام به خوبى معلوم مى‌شود كه