207ايام روشن است. 1 به هر صورت فرد حج‌گزار در شب‌هاى اين ايام يعنى؛ روز يازدهم كه به آن «يوم القرّ» مى‌گويند، و روز دوازدهم كه به آن «يوم الصدر» گفته مى‌شود. و نيز روز سيزدهم كه به آن «يوم النفر» اطلاق مى‌گردد، بايد در سرزمين منى و به ياد خدا باشد.
ناگفته نماند كه واژه يوم در فرهنگ قرآن گاهى در برابر ليل به كار مى‌رود، چنانكه گفته مى‌شود: «مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلىٰ ذِكْرِ اللّٰهِ (جمعه: 9)». و گاهى به معناى شبانه‌روز مى‌باشد، چنانكه مى‌فرمايد: «وَ آتُوا حَقَّهُ يَوْمَ حَصٰادِهِ (انعام: 141)».
2. بيتوته در منى
بيتوته به معناى انجام كارى در شب (سپرى كردن) و در حال بيدارى است. 2 قرآن نيز مى‌فرمايد: «أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرىٰ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنٰا بَيٰاتاً وَ هُمْ نٰائِمُونَ (اعراف: 97)». در مقابل كارى كه در روز صورت مى‌گيرد و به آن ظَلالَه گفته مى‌شود. مراد از بيتوته در حجّ ماندن شب‌هاى يازدهم و دوازدهم ذوالحجه در منى است كه قرآن از آن به «ايام معدودات» تعبير كرده است.
3. كوچ از منى
به دنبال ضرورت حضور در منى، در روزهاى معلوم و معيّن سخن از كوچ و نفر از آن سرزمين به ميان آورد و فرمود: «فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلاٰ إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلاٰ إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقىٰ» . يعنى حجّ‌گزار پس از آن‌كه شب‌هاى يازدهم و