2012. اين‌كه فرمود: «فَاذْكُرُوا اللّٰهَ ...» مى‌توان دريافت كه خداى متعال به عنوان مربىّ انسانها به خصوص آنان‌كه به زيارت خانه‌اش آمده‌اند، نمى‌خواهد اوقات فراغتشان به بطالت سپرى شود.
3. ذكر بعد از حج، همانند تعقيب نمازهاست، كه در قالب تكبيرات، تسبيحات، تحميدات و تهليلات صورت مى‌گيرد.
4. معلوم مى‌شود عظمت و بزرگى انسان در پرتو ارتباط با خداست، نه برشمردن مفاخر و انساب نياكان.
5. قرآن كريم با تعبير «من الناس» در صدد تقسيم بندى انسانها است كه از زواياى گوناگون صورت گرفته است، از جهت بينش به كافر و مؤمن، از جهت اظهار ايمان واقعى به مؤمن و منافق و ... و نيز اين از جهت تعلق به دنيا يا آخرت، و به دنيا طلب و آخرت خواه.
6. خداوند سبحان، دنيا طلبى محض را محكوم نموده است، و آخرت خواهى صرف نيز ترغيب نكرده است، اين بدين معناست كه دنيا و آخرت را به صورت توأمان خواستن، و اين كه دنيا مقدمه آخرت است روا مى‌باشد.
7. اهل عرفان مى‌گويند: در كنار اين اصناف كه با سؤال از حق چيزى طلب مى‌كنند، گروهى ديگر وجود دارند كه حقيقت رضا را بشناختند و به حكم خداى تن در دادند و تقدير وى را پسنديدند، و به جاى سؤال از حق به ثناى وى پرداختند. 1 بسا اين مؤيد اين سخن اين باشد كه پيامبر فرمود: « من شغله الثناء عن المسألة لنفسه قال الله تعالى أعطيه أفضل ما أعطى السائلين ». 28. با توجه به آرزوهايى كه از افراد بروز داده مى‌شود مى‌توان به شناخت انسانها رسيد و در برابر آنان موضع‌گيرى درست نمود.