170

*آيه نهم

«لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنٰاحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلاً مِنْ رَبِّكُمْ فَإِذٰا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفٰاتٍ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرٰامِ وَ اذْكُرُوهُ كَمٰا هَدٰاكُمْ وَ إِنْ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الضّٰالِّينَ* ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفٰاضَ النّٰاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ إِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (بقره: 198- 199)».

شرح واژگان

أ. ابتغاء: ابتغاء برگرفته از واژه «بُغْيه» و «بُِغايه» به معناى جستجو و طلب است. ¹ و از همين باب است كه قرآن مى‌فرمايد: «وَ مِنَ النّٰاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغٰاءَ مَرْضٰاتِ اللّٰهِ (بقره: 207)». و اگر به تجاوزگر هم باغى گفته مى‌شود، به اين دليل است كه عبور از حد مُجاز را مى‌طلبد. ²ب. فضل: فضل در اصل ضدّ نقص است. ³ برخى از ارباب لغت معتقدند كه فضل در اصل به معناى فزونى است. و تفضّل نيز به معناى برترى طلبى و فزون‌بينى، و افضال به معناى احسان است. ⁴ برخى نيز بر اين باورند كه فضل به معناى زيادتى از حدّ ميانه مى‌باشد. ⁵