142در آيه ديگر نيز به همين معنا اشارت نموده و مىفرمايد: «وَ إِذٰا حَلَلْتُمْ فَاصْطٰادُوا (مائده: 2)». در اين آيه شريفه نيز اصل احرام را مفروغ دانسته است. و براى تأكيد مىفرمايد: بعد از بيرون رفتن از احرام مىتوانيد صيد كنيد.
و در جاى ديگر مىفرمايد: «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ (مائده: 95)». و در ادامه مىفرمايد: «أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَ طَعٰامُهُ مَتٰاعاً لَكُمْ وَ لِلسَّيّٰارَةِ (مائده: 96)». در اين آيه، ضمن مفروغ دانستن احرام، به ممنوع بودن صيد خشكى در حال احرام، و روا بودن صيد آبى براى مقيم و مسافر تصريح مىكند، و در پايان آيه با تأكيد دوباره و صراحت بيشتر مىفرمايد «وَ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مٰا دُمْتُمْ حُرُماً» .
مكان احرام
وقتى بنا شد احرام به عنوان يكى از مناسك حج باشد، طبيعى است كه شرايط، آداب و احكامى دارد. از جمله محل محرم شدن كهبدان ميقات گفته مىشود، ليكن قرآن بدان نپرداخته، و اين گونه موارد بايد از معصوم آموخت، و جزييات را از زبان آنها شنيد. قرآن كريم به محل احرام كه به آن ميقات گفته مىشود اشارتى ندارد.
البته بسا بتوان از مجموع آيات حج به ضرورت مسأله رسيد، زيرا وقتى ابراهيم و محمد انسانها را دعوت به حج مىكنند، و انسانهاى خداجو به قصد حج عازم خانه خدا مىشوند، وعدهگاهى هست تا بگويند: «لبيك» ما آمديم، و در آنجا مهياى ورود به حرم الهى شوند. 1