116ب: آزار: تعبير قرآن كريم اين است كه «أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ» كه به معناى وجود ناراحتى در سر محرم است، خواه به وسيله درد، دُمل يا زخم باشد، يا به خاطر حشره‌هاى آزار دهنده باشد.

پرداخت فديه

اين‌كه آيه فرموده است: «فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيٰامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ» مبين اين است كه حلق در حال احرام موجب فديه است، گرچه به طور كلى فرموده است فديه بدهيد، و كيفيت و كميت آن را مشخص نكرده است، اما سياق آيه مقتضى تخيير بين صيام و صدقه و ذبح است. و بر اساس روايتى از امام صادق مقدار روزه سه روز، ميزان صدقه اطعام ده مسكين، ومراد از نسك ذبح گوسفند است. ¹ قاعده تفسيرى قرآنى

امام در ادامه همين روايت مى‌فرمايد: « و كل ّ شىء فى القرآن «او» فصاحبه بالخيار، يختار ما يشاء، و كل ّ شىء فى القرآن «فمن لم يجد فعليه كذا»، فالاول بالخيار ؛ هر چه در قرآن با تعبير «او» بيان شده بيانگر تخيير است، و هر چه در قرآن با [تعبير] «فَمَنْ لَمْ يَجِدْ» آمده است بايد اولى را انتخاب كند». ²يعنى همان كه اول آمده است بايد عمل كند، اگر نشد نوبت به مورد بعدى مى‌رسد. به عبارت ديگر اولى مختص حال اختيار است، بنابراين محرم بيمار كه سر را مى‌تراشد مخير بين اين سه امر است.