1) . «ناحيۀ مقابل صلصلين، به چاه ابى‌عاصيه منتهى مى‌شود و سپس تا ذات‌الجيش امتداد مى‌يابد، آن‌گاه به وادى ابوكبير مى‌رسد و ناحيۀ پشت صلصلين به‌سوى بطحا امتداد دارد و غرب آن به ذات‌الجيش منتهى مى‌شود و دامنۀ شامى آن به بطحا، ميان دو كوه وادى عقيق امتداد مى‌يابد.

2) . «مُكيمن»، مصغّر «مكمن» ومعروف‌به «مكيمن الجماء» كوهكى‌است، متّصل به‌كوهك تضارع‌دردرّۀ عقيق وفيروزآبادى در «المغانم»، ص390 جزم‌دارد كه مُكيْمِنْ «موضعٌ‌بعقيق المدينة و يقال له : مكيمن الجمّاء».

3) . مَلَل يكى از وادى‌هاى بين راه مدينه و مكّه است كه گفته‌اند فاصلۀ آن از مدينه، حدود بيست و دوميل يا يك شبانه‌روز راهِ سواره است؛ از نظر جغرافيايى پس از طىّ الحفير به ذات‌الجيش، كه شايد حدّ نهايى حرم مدنى باشد، مى‌رسيم و از آنجاست كه به تُربان در مَلل ره مى‌سپاريم. فيروزآباى در «المغانم المطابه»، ص391 «مَلَل» را به فتحِ دو لامِ آن، نام مكانى مى‌داند كه در بيست و هشت ميلى مدينه به سوى مكّه قرار داد و گفته‌اند كه «بينه و بين المدينة ليلتان». از اين رو به يك اعتبار «تُربان قريه‌اى از مَلل است كه فاصلۀ قديمى آن تا مدينه، يك شب ره‌سپردن بوده و به نظرى ديگر تُربان، وادى بين ذات‌الجيش و مَلَل به شمار مى‌آمده است. كثير گويد : و قد مرّت على تُربان تُحْدى لها بالجزع من مَلَلٍ و شيح «شترش، هنگام عبور از ملل و شيح، از وادى تربان گذر كرد، در حالى كه او برايش آواز مى‌خواند...» همچنين نك‍ : فيروزآبادى، «المغانم»، ص74