405جاى داشته است.
ابننجّار به ديدن چاه بُصَّه نائل آمده است. به زعم او در باغستانى دو چاه - يكى بزرگ و ديگرى كوچك - قرار دارد و چاه بزرگ كه در سمت جنوبى آن باغ واقع شده، همان بناى چاه بصه است. ولى سمهودى در قرن 9 تحقيقاتى به عمل آورده است؛ كه نشان مىدهد چاه كوچك، اثر چاه بصه است.
از مستندات تاريخى بر مىآيد كه چاه مذكور، توسّط احمد بن موسى بن عجيل كه از عرفاء صالح يمن بود، تعمير گرديد و «عزيزالدّوله ريحان بلادى شهابى» بنا به موقعيّت زيارتى آن، چاه و باغ را در سال 695ه .ق. وقف مسجد نبى نمود. در قرن 9 ه .ق. كه بناى چاه رو به ويرانى نهاد، «زكىالدّين بن ابىالفتح بن صالح» - قاضى مدينه - به بازسازى آن همّت گماشت. احمد عبّاسى در «عمدة الاخبار في مدينة المختار»، فصل «بئر بصة» از توجّه خاصّ مشايخ مدينه به اين چاه، يادها كرده است؛ كه به هر حال مسلّم مىدارد كه چاه مذكور پس از وقف، موقعيّت تاريخى، دينى خود را در شهر مدينه ثبت نموده است.
موقعيّت كنونى چاه همان است كه مورّخان از آن ياد كردهاند: در ميان باغى كه به اعتبار نام چاه، «حديقة البصه» ناميده شده، محفوظ مانده است.
حقير در لسان بعضى از اهل مدينه آن را «البُوصَه» شنيدم. موقعيّت اين چاه به «بلاد البصه» شهرت دارد و هم اكنون جزء اموال تصرفّشده از سوى اوقاف حرم مدينه است و به اجاره داده شده است.
پس از ورود به منطقۀ البصه از در شمالى، چاه بزرگ در سمت چپ و چاه كوچك به فاصلۀ 60 مترى شمال آن قرار دارد و هر دو به اعتبار اختلافى كه بين مورّخان بروز كرده، مورد توجّه زائران بوده است. متاسفانه وضعيّت كنونىاش روبه ويرانى نهاده و در غربت تاريخ فرو رفته است. حقير، توجّهى از سوى اهل مدينه و زائران به آن نديدم.
موقعيّت چاه بين حدّ فاصل دو جادّۀ اصلى عوالى و النخاوله در امتداد جنوبى خيابان ابوذر و دربالجنائز، در 200 متر ركن قِبلى قبرستان بقيع جاى دارد و در تراكم ساختمانهاى جديدالإحداث، محو آثار زمانه شده است.