404
فصل هفتم؛ چاه بصّه
سمهودى اين چاه را البُصَّه به ضم باء و فتح صاد مشدّد و گرفته از بَصَّ خوانده است. 1 فيروزآبادى آن را البُضَّه به فتح ضاد از ريشۀ بَضّ نگاشته است. 2با آنكه قدمت حفر اين چاه به سالهاى جاهليّت باز مىگردد، به استناد سندى از زبير، مورد توجّه مسلمانان در سدههاى اسلامى قرار گرفت. سند مزبور از اين قرار است:
«إنّ النّبيّ... فجاء يوماً إلى أبو سعيد الخدرى فقال: هل عندك من سدر أغسل به رأسي؟ فإنّ اليوم الجمعة؟ فقال: نعم. فأخرج له سِدْراً و خرج معه البُضة؟؟؟ فغسل رسول اللّٰه رأسه و صب غسالة رأسه و مُراقة شعره في البضة» 3سمهودى سند مذكور را به استناد ابنزباله و ابنعدى از ابوسعيد خدرى ثبت كرده است. مدينهشناسانى چون ابننجّار آن را از مالك بن سنان پدر ابوسعيد خدرى دانستهاند كه در مجاورت كوشك او و مسجد بنوخُدره در جنوب غربى قبرستان بقيع