402به اطراف چاه مىريزد و از كانالى ديگر به عين زرقاء مىرسد. باغى كه از آب اين چاه بهره مىگيرد، به بستان بئرالنبى شهرت داشته و از موقوفات محمّد پاشاى عثمانى بود و توليت آن در زمان رفعت پاشا به عهدۀ خزانهدارى مدينه گذارده شده بود.»
رفعت پاشا نحوۀ خارجكردن آب از چاه اريس را چنين توصيف كرده است:
«چرخى بالاى چاه قرار دارد كه دو بشكه را در جهت مخالف يكديگر با طناب به آن بستهاند و سر دو طناب به حيوانى وصل شده است. در اين حال، يكى از بشكهها در قعر چاه (در حال پُرشدن از آب) و ديگرى بر فراز چاه در حال فرورفتن است. وقتى حيوان را حركت مىدهند تا از چاه دور شود، بشكۀ پرشده بالا مىآيد و بشكۀ ديگر براى پرشدن به قعر چاه مىرود. اين عمل را در اصطلاح اهل مدينه سوانى گويند.»
سوانى كه در گويش عاميانۀ اهل مدينه، سانيه گفته مىشود، در واقع نشاندهندۀ وضعيت فوقانى بناى چاه اريس است.
اين بنا تا سال 1384 برقرار و پابرجا بود؛ با اينكه آب چاه كاملاً خشك شده بود.
دولت سعودى پس از ملاحظۀ فرسودگى گنبدها و بناى چاه، به جاى بازسازى و يا مرمّت، بهكلّى آن را خراب كرد و آثارش را زير ميدان جديدالتّأسيس قبا محو نمود.
حقير پس از بررسى و پژوهش محلّ چاه اريس، پى برد كه محلّ كنونى آن، در سمت غرب مسجد قبا يا قسمت جنوبى ميدان بزرگى است كه مقابل مسجد قبا بنا شده است؛ به نحوى كه فاصلۀ آن تا بناى مسجد، 42 متر مىباشد. حقير از آن نقشهاى تهيّه كردم تا موقعيّت جغرافيايىاش را ثبت و ضبط نمايم.نك : پيكرههاى 1 - 6؛ 2 - 6