385لا ينجّسُه شيء». 1سيوطى در شرح اين حديث صريحاً مىنگارد:
«بئر بضاعه بضمّ الموحّدة و اعجام الصاد و في الأشهر قيل هو اسم لصاحب البئر و قيل لموضعها». 2بر اين اساس، چاه بضاعه يكى از چاههاى مدينه در زمان پيامبر بوده كه با آب آن وضو گرفته و چون در عدم نظافت آن چاه به پيامبر اعتراض كردند، با جملۀ «المآء لا يُنجّسُه شىء» اصل معروفى را در مباحث فقهى مسلمانان تأسيس كرد.
2. ابنماجه به نقل از ابىامامة الباهلى كلام پيامبر را چنين آورده كه:
«قال رسول اللّٰه: إنّ الماء لا ينجّسه شيء إلاّ ما غلب على ريحه و طعمه و لونه». 3اين حديث اگر چه به لحاظ ضعيفبودن «رشدين» (يكى از سلسله راويان) مورد نقد قرار گرفته است؛ ولى به استناد نسائى و ابوداود و ترمذى از قول ابوسعيد الخدرى بدون استثنا، بناى محكمى در منابع نخستين اسلامى دارد.
ابنتركمانى متوفّاى 745ه .ق. به گفتۀ ابوداود استناد كرده كه چاه بضاعه را در مدينه ديده است كه آب آن متغيّراللّون نبود. از اين رو معلوم مىگردد: جارىبودن آب چاه بضاعه علىرغم كثافاتى كه مردم در آن مىريختند، از نظر پيامبر موجب پاكى آن بوده است. 4 3. ابنسعد از چاه بضاعه در ذيل فصل «ذكر البئار التى شرب منها رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله »