1) . «پيامبر صلى الله عليه و آله 10 سال در مدينه اقامت كرد و به‌حج نرفت، سپس خداوند عزّ وجلّ بر او نازل‌كردكه: وَ أَذِّنْ فِي النّٰاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجٰالاً وَ عَلىٰ كُلِّ ضٰامِرٍ يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ ؛ يعنى براى حج فراخوان كه پياده و سوار شتر، از هر راه دورى نزد تو آيند. پس به مؤمنان دستور داد كه با صداى بلند جار بزنند كه رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله امسال به حج مى‌رود، كسانى كه در مدينه بودند و همچنين كسانى كه در ارتفاعات، در باديه‌ها بودند خبردار شدند و براى اداى حج و همراه با رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله اجتماعى نمودند. آنان پيرو بودند و به آنچه كه به آن‌ها دستور داده مى‌شد عمل مى‌كردند و دنبال او مى‌رفتند. او هركارى كه مى‌كرد، آن‌ها هم مى‌كردند و اين در تاريخ 4 روز مانده به پايان ذى القعده بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله براى حج رهسپار گرديد. پس هنگامى كه به ذى الحليفه رسيد، خورشيد غروب ننموده بود. پس شستشو كرد و خارج شده و به مسجدى كه نزديك درخت بود و در آنجا نماز ظهر را خواند و عزم حج مفرده كرد تا به البيدا، كنار اولين ميل رسيد...» نك‍ : شيخ طوسى، تهذيب، ج 5، ص 55 و همچنين مسلم، صحيح به نقل از ابن‌عمر.

2) . سمهودى در «وفاء الوفا بأخبار دارالمصطفى»، (جزء4، ص1193

3) . جزء 2، ص 464 و جزء 3، صص 954، 957 و 1254

4) . «نخستين منزلگاه، در بين راه، مكه بود و پيامبر از آنجا احرام بست.»