133مالك (كتاب 16) و «السّيرةالنّبويه» ابنهشام آمدهاست، مطابق و بدون خلافاست.
با توجه به گفتۀ موسى بن داود به نقل از مالك بن انس، معلوم مىشود كه منزل عايشه به دو قسمت تقسيم شده بود. يك قسمت به مقبرۀ محمد صلى الله عليه و آله اختصاص داده شد و در قسمت ديگر، عايشه به سكونت خود ادامه داد و بين اين دو قسمت، ديوارى قرار داشت كه خانواده و ياران و پيروان محمّد صلى الله عليه و آله جهت زيارت از يك سمت به سمت ديگر مىرفتند. اين مقبره كه به گفتۀ قاضى عياض: «إنّ موضع قبره - صلّىاللّٰه عليه[ وآله ] وسلّم - أفضل بقاع الأرض» 1 به همين صورت بود تا آنكه طبق روايت يحيىبن عباد، به نقل از حمادبن زيد، از عمرو بن دينار، از عبيداللّٰه بن ابى يزيد، عمر بن خطاب ديوار كوتاهى بر گرد مقبره بنا كرد كه بعدها عبداللّٰه بن زبير به مرتفع نمودن آن همت گماشت.
ابنعساكر به نقل از داود بن قيس گفته است كه:
«عرض خانه از حجره تا درِ خانه، حدود شش الى هفت ذرع و ارتفاع ديوارهاى آن هشت تا نُه ذرع بود و اين مستند، با توجه به سند ديگرى كه در مورد مكان درِ خانۀ عايشه در كتابهاى حديث و تاريخ و سيره ثبت شده است، معلوم مىسازد كه خانۀ دو اتاقى عايشه، داراى دو در - يكى رو به شمال يا شامى و ديگرى رو به غرب يعنى مشرف به مسجدالنّبى - بوده است.»
ابنزباله در «تاريخ المدينه» معتقد است كه قبر محمّد رسول اللّٰه، بين خانۀ حفصه و عايشه جاى داشته. به عقيدۀ حقير، اتاقى كه پيامبر در آن دفن گرديد، در سمت جنوبى اتاقى بوده كه بعدها تنها اتاق سكونت عايشه به شمار مىرفت. لذا با توجه به ديوارى كه عمربن خطاب در اطراف مقبرۀ محمّد رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله كشيد، واضح مىشود كه اين ديوار غير از ديوار ظاهرى اتاق يا خانۀ عايشه بوده است.
و اما چگونگى قرار گرفتن قبر محمّد رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله در مجاورت قبور خليفۀ اوّل و دوم، اهم منابع روايتى و تاريخى آن در «صحيح» امام بخارى (كتاب 23، كتاب الجنائز) و «سنن» ابوداود (كتاب 19) و «الطبقات الكبراى» ابنسعد (جزء 3) و «الموطأ» مالك