89مجاور حرم و وابستگانشان، خود را از اين عمل معاف مىدانستند و خويشتن را اهل اللّٰه مىشمردند و اين تبعيض ناروا در اسلام برداشته شد: «ثُمَّ افيضُوا منْ حيثُ افاضَ النَّاسُ.»
5 - در جاهليت، حجاج نمىتوانستند از غذاى خارج حرم بخورند.
آنان مىبايست از آنچه كه در اختيار داشتند استفاده كنند. و اين امتياز در عين اين كه يك بدعت بود، سود سرشارى را براى قريش كه خود را متوليان حرم مىدانستند دربرداشت؛ به علاوه اين عمل، خود نوعى سوء استفاده از احساسات مذهبى مردم در جهت مطامع پست مادى محسوب مىگردد. قرآن، با اشارهاى لطيف به اين نكته، چنين بدعتى را ريشهكن نمود: «قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّٰهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبٰادِهِ وَ الطَّيِّبٰاتِ مِنَ الرِّزْقِ.» 16 - حجاج مىتوانستند در زير چادرهاى چرمى استراحت كنند و استراحت زير چادرهاى غير چرمى روا نبود.
7 - اعمالى مانند سرخ كردن با روغن و ساييدن كشك را، در مدت حج، بر خود حرام مىدانستند.
8 - به جاى طواف دور كعبه، در صفا و مروه دو بت نصب كرده بودند كه بر دور آنها طواف و استلام (مسح با دست) مىكردند و قربانى را نيز به پاى اين بتها انجام مىدادند.
9 - قبايلى چون قريش در ايام حج، از در خانه وارد نمىشدند. آنان از ديوار فرود مىآمدند و اين را براى خود امتياز مىدانستند.