71 «إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّٰاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبٰارَكاً وَ هُدىً لِلْعٰالَمِينَ فِيهِ آيٰاتٌ بَيِّنٰاتٌ مَقٰامُ إِبْرٰاهِيمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً.» ¹وقتى يهوديان از تغيير قبلۀ مسلمانان خشمگين شدند و پشت به بيت‌المقدس ايستادن را نوعى بى‌احترامى نسبت به شهر تاريخى و معبد پرسابقۀ بيت‌المقدس تلقّى كردند؛ قرآن آنان را به سابقۀ تاريخى كعبه متوجّه ساخت و كعبه را داراى سابقۀ بيشتر و ارزش كهن‌تر معرفى كرد، و آن را بيت عتيق (وَ لْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ) ²، خانۀ كهن، ديرپاى و سابقه‌دار خواند. و پيامبر آن را محاذى بيت معمور و برابر عرش پروردگار، كه مطاف فرشتگان است، و تنزّل ملكى آن دانست.

قرآن، كعبه را يادگار ابراهيم و مبيّن توحيد خالص شمرد، كه در بناى آن خلوص و پاكى بيت ابراهيم و اسماعيل قداست خاصى به شكل هندسى آن بخشيده است.

«وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْرٰاهِيمُ الْقَوٰاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْمٰاعِيلُ رَبَّنٰا تَقَبَّلْ مِنّٰا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ .» ³و به دستور خدا مى‌بايست اين خانۀ مقدس از هر نوع آلودگى ظاهرى و نيز از شرك و ستم مبرّا و پاك باشد: «وَ إِذْ بَوَّأْنٰا لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ أَنْ لاٰ تُشْرِكْ بِي شَيْئاً وَ طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطّٰائِفِينَ وَ الْقٰائِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ.» ⁴و اين فرمان، به صورت پيمانى توحيدى با ابراهيم و اسماعيل بسته شد: