194
فرمان على - عليهالسلام -
كارگزار حضرت در مكه در عصر خلافت، قثم بن عباس بود كه مسؤوليت ادارۀ اين مركز را از جانب امام برعهده داشت. در يكى از دستورالعملهاى حكومتى كه از طرف امام به نام حاكم مكه صادر شد، از قثم بن عباس خواسته شده بود كه مردم مكه را از گرفتن اجارهبها از كسانى كه در آنجا سكونت مىكنند جلوگيرى كند. امام - ع - در اين فرمان به آيۀ «سَوٰاءً الْعٰاكِفُ فِيهِ وَ الْبٰادِ» استناد كرده و براى رفع هرگونه بهانه و شبههاى، دو واژۀ «عاكف» و «باد» را نيز تفسير نمود:
«عاكف» كسى است كه در مكّه اقامت گزيده است و «بادى» كسى است كه براى بجا آوردن حج به مكه آمده و از اهالى آن محسوب نمىشود. 1اين فرمان، كه دربارۀ حج و اقامۀ اين فريضۀ بزرگ سياسى - عبادى صادر شده و با جمله: «أمّا بعدُ! فأقمْ للنّاس الحجّ وذَكِّرهمْ بأيام اللّٰهِ» آغاز گرديده، نشانگر اهميت مسألۀ حرم و شهر مكّه و رابطۀ آن با اقامۀ صحيح حج مىباشد.
آزاد سازى و بينالملل اسلامى كردن حرم و شهر مكه، تنها از بُعد مالكيتپذيرى اين سرزمين و يا از ديد اقتصادى حائز اهميت نيست.
و بىشك اين فرمان كه از متن قرآن برخاسته، به اين منظور نبوده كه