145و عبداللّٰه بن عمر و طاوس و عطا و ديگران «رفث» را به معناى زشتگويى با زنان تفسير كرده‌اند. برخى نيز «رفث» را به معناى هر سخنى دانسته‌اند كه نوعى بيانگر روابط جنسى زن و مرد باشد.

ابوعبيده گفته است:

«رفث» به معناى سخن لغو است و ابن عربى «لا رفث» را به معناى نفى مشروعيت دانسته و مفهوم آيه را مشابه معناى آيۀ «لاٰ يَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ » شمرده است. ¹از ابن عباس و عطا و حسن و ابن عمر و جماعتى ديگر نقل شده:

«فسوق» به معناى «بجا آوردن معاصى در حال احرام» است. و ابن زيد و مالك گويند: «فسوق» قربانى كردن براى بتها است، به همان معنا كه در آيۀ «أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ » آمده است. و ضحاك «فسوق» را به معناى «تنابز بالالقاب»؛ به يكديگر لقب زشت دادن تفسير كرده است، آنگونه كه قرآن مى‌گويد: «بئسَ الاسمُ الفسوقُ» و ابن عمر مى‌گويد: فسوق ناسزاگويى است (سَباب المؤمنِ فسوقٌ). ²قرطبى در تفسير جدال ممنوع، شش قول را از مفسّران بزرگ نقل مى‌كند:

1 - ابن مسعود، ابن عباس و عطا برآنند كه جدال به معناى مِرائى است كه موجب خشم ديگرى گردد و سرانجام به ناسزاگويى منتهى شود. و امّا مذاكرۀ علمى و اظهار نظر، مورد نهى قرار نگرفته است.

2 - قتاده گويد: جدال همان ناسزاگويى است.