122قربانى براى خوردن و خورانيدن به مستحق شرعى است.
قربانى حيوانى رام است كه رام بودن آن نعمت حق بر انسان و قابل شكر و سپاس است.
گوشت و خون قربانى ارزش رسيدن به حريم قرب حق را ندارد، آنچه به آن حريم ملكوتى مىرسد تقواى قربانى كننده است كه قربانى بعنوان عبادت از نشانههاى تقواست.
قربانى بردن به پيشگاه حق در سرزمين منا، از اخلاق محسنين است و خلاصه در مسألۀ قربانى، آنچه مهم است بريدن گلوى هواى نفس و شهوات و خواستههاى نامشروع است تا ميدان تجلّى تقواى الهى در پهنۀ حيات و زندگى باز شود و زائر به حريم قدس دوست تا مرحلۀ لقاء و وصال سفر كند و قربانى او در سرزمين منا بهاى آزادى وى از آتش جهنم شود، در اين زمينه به روايت بسيار مهم زير توجه كنيد:
عن أبى عبد اللّٰه - عليهالسلام - قال: «قال على بن الحسين - عليهالسلام - فى حديث له: اذا ذبح الحاج كان فداه من النار.» 1
امام صادق - عليهالسلام - فرمود: «در گفتارى از حضرت على بن الحسين - عليهالسلام - است: چون حاجى در وادى منا قربانى كند، قربانى او بهاى آزادى وى از آتش قيامت است!»