332

حضرت حمزه از ديدگاه قرآن

در قرآن مجيد چون به آياتى مانند آيۀ شريفۀ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هٰاجَرُوا وَ جٰاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولٰئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ ¹مى‌رسيم، حمزة بن عبدالمطّلب را در رأس اين مؤمنان حقيقى مشاهده مى‌كنيم:

ايمان آوردن در وضعيت سخت، يارى كردن و پناه دادن به رسول خدا در مقابل دشمنان، آنگاه كه همه مشركان و دشمنان بر عليه او بسيج شده بودند.

و باز چون به آيۀ شريفۀ لاٰ يَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قٰاتَلَ أُولٰئِكَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذِينَ أَنْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَ قٰاتَلُوا... ² مى‌رسيم حضرت حمزه را در اوّل اين صف از مؤمنان مى‌بينيم كه قبل از فتح، جان خويش را در طبق اخلاص گذاشت و با دشمنان به قتال و جهاد پرداخت و به خيل اوّلين شهداى اسلام پيوست؛ قتال و شهادتى كه با مثله و قطعه قطعه شدن اعضاى بدنش توأم گشت و علفهاى بيابان بر پيكر خونينش كفن گرديد.

و آيات متعدد ديگرى كه سيدالشهدا، حمزه عليه السلام مصداق روشن و نمودار بارزى از اين آيات است.

ولى در قرآن مجيد آيات متعدد ديگرى وجود دارد كه طبق نظر مفسران و محدثان و بر اساس مضمون روايات از ائمۀ هدى عليهم السلام بخصوص دربارۀ حضرت حمزه سيدالشهدا نازل شده و خداوند سبحان در اين سند آسمانى و از طريق وحى بر ايمان و پايدارى او در دفاع از اسلام مهر تأييد زده و استقبال او از شهادت در راه خدا را ستوده است كه در اين زمينه به نقل سه آيه بسنده مى‌كنيم:

1- هٰذٰانِ خَصْمٰانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ فَالَّذِينَ كَفَرُوا قُطِّعَتْ لَهُمْ ثِيٰابٌ مِنْ نٰارٍ