294است و خروج از آن (برابر با) خروج از گناه و آمرزش است.
فاكهى همچنين مى‌گويد: احمدبن محمد قرشى از يوسف‌بن خالد نقل كرده و او از غالب قطان از هندبن اوس كه گفته است: به حج رفته بودم و در آنجا به ابن‌عمر برخوردم.
گفتم از راه دور آمده، قصد خانۀ كعبه را دارم. گفت هركس وارد اين بيت مقدس (كعبه) شود و در آن نمازبگزارد، از گناه پاك مى‌شود، همچون روزى كه از مادر متولد شده باشد. ابن عمر گويد: كسى كه وارد كعبه شود و در آن نماز گزارد، از گناه بيرون شود همانند روزى كه مادر او را به دنيا آورد.
فاكهى مى‌گويد: از سلمةبن شبيب، از غازيان، از سفيان‌بن جُرَيج، از عطا نقل شده كه گفت: اگر دو ركعت نماز در كعبه به جاى آورم، برايم خوشايندتر از آن است كه چهار ركعت نماز در مسجدالحرام بخوانم.
فاكهى همچنين گويد: احمدبن حميد، از حسين‌بن وليد، از عبادبن راشد، از حسن نقل كرده كه گفت: (يك ركعت) نماز در كعبه، برابر با يكصد هزار (ركعت) نماز است.
و از حسن بصرى در رسالۀ مشهورش روايت شده است كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
هركس وارد كعبه شود، وارد رحمت خداوند - عزّوجلّ - شده و در پناه خداوند متعال و در امان پروردگار قرار گرفته است و چون از آن بيرون آيد، آمرزيده از گناه است.
و حافظ ابوطاهر سلفى پس از ورود به كعبه چه خوش سرود:
أَ بعْد دخول البيت واللّٰه ضامن
اخبارى كه حكايت از عدم استحباب ورود به كعبه دارد
پيشوايان چهارگانۀ فقه در مورد استحباب ورود به كعبه، اتفاق نظر دارند و مالك فزونىِ ورود به درون كعبه را نيكو دانسته است. در «مناسك» ابن‌الحاج آمده كه ابن‌حبيب گويد: مُطْرف از مالك برايم گفت كه از وى دربارۀ نماز در كعبه و ورود به