275اين بود آنچه علما در ترجيح حديث بلال (در تأييد نماز پيامبر صلى الله عليه و آله در كعبه) نسبت به حديث مخالف آن و نيز در جمع ميان اين دو حديث مختلف و علّتِ ترجيحِ آن گفته‌اند.
از ديگر علل ترجيح حديثِ مربوط به نماز خواندن پيامبر صلى الله عليه و آله در كعبه، آن است كه به عقيدۀ من، كعبۀ معظمه از نظر استحباب تحيّت براى كسى كه وارد آن مى‌شود، مهم‌تر از مسجدالحرام است. و تحيّت مسجدالحرام، طواف يا نماز در آن است و طواف كعبه از داخل كه غير مشروع است (و امكان ندارد) پس همچون ديگر مساجد، تنها نماز مى‌ماند كه مى‌توان به عنوان تحيّت (سلام و احترام) در آن به جاى آورد، حال چگونه مى‌توان پذيرفت كه پيامبر صلى الله عليه و آله پس از آن مدت طولانى كه به كعبه نيامده بود - يعنى از زمان هجرت به مدينه تا آن زمان، كه هشت سال فاصله است - و با وجود مكث زياد آن حضرت صلى الله عليه و آله در ورود به كعبه، نماز به جاى نياورده باشد؟! چه، از حديث ابن‌عمر در داستان ورود پيامبر صلى الله عليه و آله و همراهان به كعبه بر مى‌آيد كه آنان مدتى را در آنجا گذراندند. نووى حتى قيد «مدّتى طولانى» را آورده است.
در «صحيح» بخارى به نقل از ابن‌عمر، در روايت نافع آمده است‌كه پيامبر صلى الله عليه و آله در روز فتح مكه و هنگامى‌كه وارد كعبه شد، يك روز تمام را در آن سپرى كرد و ماندن طولانى در يك جا، مستلزم نشستن در آنجاست و بسيار بعيد است كه پيامبر صلى الله عليه و آله در اين ورود خود به كعبه، در آن بنشيند و نماز نگزارد، زيرا آن حضرت از اين كه كسى وارد مسجد شود، بى آن كه نماز بگزارد، نهى فرمود است.
از جمله مواردى كه نماز خواندن آن حضرت صلى الله عليه و آله در كعبه را، تأييد مى‌كند، بستن در كعبه به روى خود - بنا بر خبر وارده در صحيحين 1 و جاهاى ديگر - است، كه حكمت