249مصلاّى پيامبر صلى الله عليه و آله است و هركس ستاره‌هاى بنات نعش (هفت خواهران) را به هنگام طلوع بر گونۀ راست و ستارۀ قطبى را بر دوش راست و باد صبا را بر پشت گوش راست خود داشته باشد، إن‌شاءاللّٰه تعالى رو به قبله قرار گرفته است.
اين بود آنچه قاضى عزّالدين بن جماعه به نقل از پدر خود در بيان سمت و سوى نمازگزاران به كعبه از افق‌هاى مختلف و در شناخت جهت قبله از آن افق‌ها، ذكر كرده بود.
در كتابى‌كه ابوعبداللّٰه محمدبن سراقه عامرى در شناخت جهت قبله در همۀ سرزمين‌ها، تأليف كرده بود، بابى را در اين معنا ديدم كه مانند آنچه ابن‌جماعه گفته بود، آورده است، ولى ميان نوشته‌هاى ابن‌سراقه وابن‌جماعه هم درلفظ و معنا و هم در زيادى و كاستى تفاوت‌هاى فراوانى است و بهتر آن ديدم كه مطالب ابن‌سراقه را نيز براى استفادۀ علما و اهل نظر، در اين كتاب بياورم.
محمدبن محمدبن عبداللّٰه صالحى و ابراهيم‌بن ابى‌بكربن عمر صالحى به‌طور كتبى از ابوالقاسم شهاب‌بن على محسبى برايم از كتاب ابن‌سراقه خبر داده و گفته‌اند كه او از ابومحمد عبدالوهاب‌بن ظافر ازدى به طور شفاهى شنيده كه ابوطاهر احمدبن محمد از ابوعبدللّٰه محمدبن احمدبن ابراهيم رازى و او از ابوصالح محمدبن ابى‌عيسى‌بن فضل سمرقندى در مصر گفته كه محمدبن سراقه عامرى فقيه نوشته است: اين باب دربارۀ سرزمين‌ها و موقعيت آنها است نسبت به قبله و آنچه مردم هر سرزمين بايد براى شناخت قبله از آن استفاده كنند. بدان كه مردم قادسيه و كوفه و بغداد و حلوان و همدان و رى و نيشابور و مرو و خوارزم و بخارا و چاچ و فرغانه و همه سرزمين‌ها و ديار آن سوى، بايد به سمت مصلاى حضرت آدم عليه السلام تا در كعبه روى آورند و هركس در اين سرزمين‌ها و ديار باشد و بخواهد روى به سوى كعبه آورد، بايد ستاره‌هاى هفت خواهر را، به هنگام طلوع، برگوش راست و ستارۀ هَقْعَه را به هنگام طلوع در ميان دو شانۀ خود تا پشت گوش چپ و ستارۀ قطبى را بر شانۀ راست و باد صبا را بر شانۀ چپ و باد شمال را بر دوش راست يا پشتِ گردن و باد غربى را برگونۀ راست و باد جنوب را بر گونۀ چپ خود قرار