165
باب ششم:اقامت و وفات در مكّه و فضيلت اهل مكّه و اطراف آن
اقامت در مكه
اقامت در مكه، در نظر بيشتر علما، از جمله شافعى، ابويوسف و محمدبن حسن، دو شاگرد ابوحنيفه و ابنقاسم شاگرد مالك، مستحب است. ابنقاسم گفته است: اقامت در مكه همچون مرزبانى و نماز، باعث نزديكى به خدا مىشود. ابنالحاج مالكى در كتاب مناسكِ خود اين روايت را از وى نقل كرده است. احمدبن حنبل نيز اقامت در مكه را مستحب مىداند؛ زيرا از وى روايت شده كه گفته است: اى كاش اكنون در مكه اقامت داشتم.
از جمله كسانىكه اقامت در مكه را مكروه مىداند، ابوحنيفه است. ابنرشد مالكى نيز از يكى از سخنان مالك، كراهتِ اقامت در مكه را برداشت كرده است. علّت كراهت از نظر كسانىكه بدان معتقدند، بنا بر گفتۀ محبّالدين طبرى در «القرى»، بيم از ملال و بىتوجهى به مكان به دليل مداومت و يكنواختى و نيز ترس از ارتكاب گناه است؛ زيرا گناه و معصيت در مكه، مانند جاهاى ديگر نيست؛ علّت ديگر كراهتِ اقامت در مكه، اشتياق بيشتر در صورت فراق و دورى از آن است. ابوعمرو زجاجى مىگويد: هركس در حرم (مكه) سكونت يافت و دل به چيزى جز خدا بست، زيانكار واقعى است.
محبّالدين مىافزايد: احمدبن حنبل، اقامت و همجوارى در مكه را، در مورد