140 دامن گردون كه ¹شفق گون بود از اثر سرخى آن خون بود
روز قيامت كه برآرند سر با جگر خشك و كفن‌هاى تر
شُسته به خون روى چو اوراق گل سرخ ز سر تا به قدم جزء و كل
حمزه كه قربان شده در راه دوست سيّد هر جا كه شهيديست اوست ²
سرخى كوه احد از خون او ريگ به ريگش همه تسبيح گو
كوه احد نيست كه كوهيست ود گفت پيمبر كه نحبّ ³احد
هست يكى ⁴كوه وليكن سياه سر به فلك بر زده چون دود آه
كوه چنان،فرش ⁵زمينش چنين من سخن از كوه كنم يا زمين
سر به سر طَيْبه وجب بر وجب هر عجب از وى عجب مِنْ عجب
طَيْبه كه بطحا شد ازو باصفا خاك وى آغشته به مهر وفا