58مسجد«رأس الحسين»واقع بود،مقبرهاى كوچك ولى زيبا ساختند؛سنگ قبرى كه نهاده شد،از سنگ موزاييك تزيين شده به وسيلۀ عاج و مرمر بود كه اطراف آن را ضريح زيبايى احاطه كرده بود و بر فراز آن نيز گنبد و عمارتى بنا شد.مكان ياد شده كه از همان ابتدا به صورت مسجد و مقبره بود،در سال 1125ق بازسازى شد و در سال 1323ق نيز 1توسط ميرزا على اصغرخان امين السلطان،صدر اعظم ناصرالدين شاه دوباره ترميم گرديد.در آن زمان،سه كتيبۀ سنگى در داخل حرم،در سمت محراب شبستان بود.در كتيبۀ اول چند حديث در فضايل اهل بيت و نام ميرزا بابا مستوفى گيلانى به عنوان تعمير كنندۀ بقعۀ مقام رقيه،به تاريخ 1125 هجرى ديده مىشد.دركتيبۀ دوم بهمكان دفن ملك كامل ناصرالدين محمد كه در 880 هجرى در اين مكان مدفون شده بود،اشاره و بر كتيبۀ سوم نيز چند بيت شعر نوشته شده بود. 2
امّا ساكنان محله الامين كه رقيه در آن مدفون است نكتهاى را متذكر مىشوند و آن اينكه ايشان به خواب يكى از سادات علوى از خاندان مرتضى آمده كه آب به داخل قبر ايشان نفوذ و آن را تخريب كرده است.اين فرد رقيه عليها السلام را سه شب در خواب مىبيند و لذا قبر را حفر و در آن جنازه دو كودك خردسال كه 5 سال بيشتر نداشتند را مشاهده مىكند و آنگاه قبر را تعمير و مرمت مىكند و سپس خود از دنيا مىرود.
چون فضاى اين مكان گنجايش زائران را نداشت،مرحوم شيخ نصراللّٰه خلخالى در 1350ش در صدد توسعۀ مقبره و حرم برآمد؛لذا خانههاى اطراف را با كمك مردم خَيّرِ محل خريدارى كرد ولى عدهاى راضى نشدند و به همين منوال باقى بود تا در سال 1363ش به گفتۀ جناب حجةالاسلام فهرى زنجانى،نمايندۀ وقت مقام معظم رهبرى در سوريه،با خريد آن خانهها و پرداخت چندين برابر قيمت آنها،امر پىريزى بناى جديد حرم از سوى جمهورى اسلامى و با حضور مقامات سوريه آغاز شد.
مساحت ساختمان حرم بيش از چهارهزار متر مربع است كه ششصد متر مربع از آن، صحن و فضاى باز است و بقيه را حرم و شبستان آن و مسجد ديگرى كه در مجاورت