480عبد الله بن زبير را سه خانه بود در يك صف،در قعيقعان آنها را سراهاى زبير مى‌گفتند.
عبد الله بن زبير آنها را از آل عفيف بن نبيه سهمى از فرزندان منبّه خريد.در آنجا خانه‌اى بود كه آن را دار الزّنج مى‌گفتند.زيرا ابن زبير را بردگان سياه بود كه در آنجا مى‌زيستند.در بزرگترين خانه‌ها چاهى بود كه عبد الله بن زبير حفر كرده بود.و در آن راهى بود به جبل احمر و قرارة المدحى.پايين‌ترين خانه در قعيقعان از خانه‌هاى ابن زبير خانه‌اى بود كه محلۀ بنى مرتفع كه از سويقه كشيده شده بود به آن پايان مى‌يافت.گويند كه آن محله از آل نباش بن زرارۀ تميمى شوى خديجه بود.بعضى از اهل علم گويند كه اين محله از آن ابو الحجاج بن علاط سلمى بود.نزد او زنى بود به نام فاطمه دخت حارث بن علقمه بن كلدة بن عبد الدار كه او را جبرا از آنجا بيرون كردند و خانه‌اش را گرفتند. 1
در سويقه سراى الحبشى بود كه به عبد الله بن زبير تعلق داشت. 2
در نزد سويقه سدى بود كه عبد الله بن زبير ساخته بود،هنگامى كه خانه‌هاى خود را در قعيقعان بنا مى‌كرد تا سيل را از خانۀ حجير بن ابى اهاب و غير آن باز دارد.اين سيلبند پايين‌تر از سيلبندى بود كه بين خانۀ عفيف و محله آل مرتفع بسته شده بود.در سمت شمال مسجد الحرام،خانۀ جحش بن رئاب بود.ابو سفيان هنگامى كه بنى جحش با رسول خدا-ص-به مدينه مهاجرت كردند آن را مصادره كرد.اين خانه سپس به يعلى بن منبّه تعلق گرفت.و هنگامى كه يعلى خانه‌هاى خود را تقسيم مى‌كرد،عثمان بن عفّان آن را گرفت و به پسر خود ابان داد.از آن پس آن را سراى ابان بن عثمان گفتند.ابان هنگامى كه به حج يا عمره مى‌آمد در آنجا زيستن مى‌گرفت.
پشت خانۀ ابان بئر جبير بود و نزد آن بئر علوق و مسجدى كه آن را عبد الله بن عبيد الله بن عباس بن محمد بنا كرده بود.
پيوسته به خانۀ جحش بن رئاب،خانۀ قومى از ازد بود كه قسرى آن را خريده بود و به دار قسرى معروف بود.سپس جزء صوافى شد.
در اين منطقه خانۀ ببّه است و او عبد الله بن مطيع است و در جنب آن خانۀ مراجل و خانۀ سلمه.