96نيم به منا رسيديم،مردم همگى رو به سوى جمره اوّل(-جمرة العقبه)كه در سمت راست آغاز منا،از سوى مكّه قرار داشت،گذاشتند.اين جمره،ديوار بلندى است كه با سنگ بزرگ ساخته شده و هر حاجى هفت دانه ريگ خود را يكى پس از ديگرى تكبيرگويان بدان پرتاب مىكند.
به گفتۀ طبرى:از محدودۀ پرتابگاه جمره،آگاهى دقيقى در دست نيست،ليكن هم اكنون هر جمره عبارت است از ستونى برافراشته كه حاجيان به گرداگرد و پايين آن سنگ پرتاب مىكنند،ليكن احتياط آن است كه از اين محدوده تجاوز نشود. 1
بعضى از متأخرين،حد جمره را سه ذراع در اطراف آن دانستهاند،(البته به جز جمرۀ عقبه؛زيرا اين جمره در پاى كوه قرار دارد و يك سويه است.)پس از رمى جمرۀ عقبه به سوى چادرهاى خود رفتيم.آنان كه قربانى همراه داشتند ذبح كردند و گروهى سر تراشيدند و گروهى ديگر تقصير نمودند كه زنان فقط تقصير كردند.پس از آن،حجاج بنا به فرمان خداوند،كه مىفرمايد:« ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفٰاضَ النّٰاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ إِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ »، 2با لباس احرام رو به سوى مكّه نهادند و سعى و حلق و يا تقصير به جاى آوردند و سپس به منا مراجعت كردند و شب يازدهم را در آنجا گذراندند.پس از طلوع آفتاب بامداد روز يازدهم،بار ديگر هر سه جمره را رمى مىكردند،بدين گونه كه نخست از جمرۀ صغرى كه در پس مسجد خيف از سوى منا قرار دارد رمى را آغاز نموده و سپس جمره وسطى و پس از آن جمره عقبه و همانطور كه گذشت به هر كدام هفت ريگ پرتاب كردند.مردم پس از رمى دو جمرۀ اول و دوم،مدتى در آن محلها توقف نموده و خواستههاى خود را از خداوند طلب مىكنند ليكن در جمره سوم به علت تنگى جا توقفى نمىكنند.شب دوازدهم را نيز در منا مانديم و در بعد ظهر روز دوازدهم،مجددا جمرات را به صورتى كه پيشتر ياد شد،رمى مىكرديم.در اينجا عدهاى از ما قبل از غروب، منا را به سوى مكّه ترك نموده و گروهى ديگر شب سيزدهم را نيز در منا ماندند تا