548كند تا باران بند آيد،چون ترس آن داشت كه آب بر كشتزارها و خانه‌ها خسارت وارد كند.

پس حضرت دعا كرد و ابرها از آسمان مدينه دور گشت.اين واقعه را بخارى در كتاب خود آورده است .بر روى بيرون اين درب گفتار خداوند: قُلْ يٰا عِبٰادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ¹نوشته شده و از درون بر روى آستانه درب نيز اين گفتار خداوند وَ إِذٰا جٰاءَكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآيٰاتِنٰا فَقُلْ سَلاٰمٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلىٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ ².نوشته شده است.

عادت اهل مدينه بر آن است كه جنازه‌هاى مردگان خود را،به اميد شامل شدن رحمت خداوند بر آنان،از اين درب به درون مسجد مى‌آورند.

در بيرون اين درب وضوخانه‌اى قرار دارد كه بر روى ساختمان آن اين ابيات نقش