494معمولا تا يكسال به عروس اجازۀ خارج شدن از منزل را نمى‌دهند كه گاه اين مدت را به شش ماه كاهش مى‌دهند.ضيافتهايى در شب زفاف براى مردان و زنان تشكيل مى‌گردد كه اين مجالس معمولا دو شب قبل از شب زفاف و يك شب پس از آن برگزار مى‌شود و همانند تهيۀ جهيزيه و دادن هديه،اسراف و تبذير فراوانى صورت مى‌گيرد.در صورتى كه كسى كه نعمت همسايگى رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله را دارد بايد از اينگونه اسراف و تبذيرها جلوگيرى كرده و در حدودى كه شرع مقدس تعيين نموده قدم بردارد و از دادن اينگونه ضيافت‌ها و جهيزيه و مهريه‌ها پرهيز نمايد ليكن زرق و برق‌ها و ظاهرپردازى‌ها، آنان را از رعايت اوامر و نواهى شرعى باز داشته است وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰانُ أَعْمٰالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ .
گرچه چنين كارهاى ناپسندى در ميان آنان رايج است امّا صفت پسنديدۀ بزرگى در بين ايشان مرسوم است و آن اين كه به هنگام مرگ يكى از افراد آنان،هنگامى كه روح از كالبد شخصى خارج مى‌شود و شخص فوت مى‌كند،هيچ كس سر و صدايى برنمى‌آورد و فريادى نمى‌زند ليكن چشمها گريان شده و قلب محزون مى‌گردد و در اين حال گفته‌اى كه موجب غضب خداوند شود بر زبان نمى‌آورند.همچنين هيچ زنى به دنبال جنازه به راه نمى‌افتد و اين عادات همانند سنتى است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله بجاى مى‌آورده‌اند.
هنگامى كه شخص مرده را دفن كردند،مردم به صاحبان عزا تسليت مى‌گويند و هنگامى كه به منزل او مى‌روند تسليت خود را تكرار كرده،سه شب متوالى مردم و دوستان به منزل آنها مى‌روند و در آن براى آمرزش گناهان مرده،قرآن مى‌خوانند و ثواب آن را به روح ميت هديه مى‌كنند.نزديكان ميت به تسليت‌گويان،پاره‌اى از قرآن را مى‌دهند تا در صورت دانستن،مقدارى از آن را تلاوت نمايند.در عزادارى خود،همانند جشن‌هاى سرور و خوشحالى،اسراف مى‌كنند و عزاداريهاى آنان همواره به همراه اطعام است.مردان و زنان در شب دوشنبه و پنجشنبه بر سر مزار مردگان رفته و به همراه خود دسته‌هايى از ريحان را مى‌برند و بر سر گورها قرار مى‌دهند.قاريان قرآن در آنجا براى آنان آياتى از كلام اللّه را تلاوت كرده،در مقابل آن پولى دريافت مى‌دارند.بر سر گور مردگان خود همانند ما هيچگونه غذايى را تقسيم نمى‌كنند و تنها آب را خريدارى كرده،