130اليم در انتظارش خواهد بود!
اذيت و آزار آنان از راههاى گوناگون انجام مىشود.گاه،بند شتر را پاره كرده و سوار را نقش بر زمين مىكنند كه مآلا تا بستن مجدد كمربند شتر،از قافله عقب خواهد ماند و گاه او را به تنهايى در بيابان قرار داده و در اين حال شخصى اگر كيسۀ ريالهاى خود را شل نكند و يا تعهد غذا و يا وعدۀ لباس بدو ندهد،از كشتن او نيز ممكن است صرف نظر ننمايد.
همچنين شتر را به بهانۀ اصلاح جهاز آن،از حركت بازداشته و پس از دور شدن شتران كاروان،فرصتى براى دستاندازى بدو فراهم مىگردد.عربها علاقۀ شديدى به كشيدن سيگار دارند و اگر حاجى پيش از حركت،مقدارى سيگار تهيه نموده و در راه به او دهد،او را آنچنان خوشنود كرده كه از كنار شتر و بار او هيچگاه دور نشده و در طول راه وسائل راحتى و آسايش حاجى را فراهم مىكند.
از ديگر عادات عربها آن است كه اگر در غذا با حاجى شريك شوند،هيچگاه به او خيانت نمىكنند و اگر اعراب ديگر قبايل،قصد تجاوز و تعدى بدو را داشته باشند،او را همانند يكى از افراد قبيلۀ خود دانسته و به حمايت از او برمىخيزند.
پيشينه ماليات
دريافت ماليات از دوران كهن مرسوم بوده است و روايت شده كه مضاض بن عمرو جرهمى از آنانى كه از شمال مكه وارد مىشدهاند،به مقدار عشر،ماليات دريافت مىكرده است.
و سميدع از اشخاصى كه از جنوب وارد مكه مىشدند،باز به مقدار عشر،ماليات مىگرفته است.
و اين دو،از كاروانهاى خوراك و آذوقه،كه جرهميان(حاكمان مكه پيش از استيلاى قبيلۀ جرهم،كه بر اثر هتك حرمت حرم از سوى قبيلۀ جرهم و قطور رانده شدند)به مكه مىآوردند به مقدار عشر ماليات مىگرفتند(رجوع شود به كتاب منائح الكرم نوشته سنجارى).