139الْآمٰالُ إِلَيْكَ رَجٰاءَ رَأْفَتِكَ، أَوْ تُعٰاقِبُ أَبْدٰاناً عَمِلَتْ بِطٰاعَتِكَ آمال و آرزوها به اميد مِهرت آنها را به سوى تو بلند كرده يا كيفر كنى بدنهايى را كه در طاعتت كار كرده حَتّىٰ نَحِلَتْ فِي مُجٰاهَدَتِكَ، أَوْ تُعَذِّبُ أَرْجُلاً سَعَتْ فِي تا به جايى كه در راه كوشش براى تو نزار گشته يا شكنجه دهى پاهايى را كه در عِبٰادَتِكَ، إِلٰهِي لاٰ تُغْلِقْ عَلىٰ مُوَحِّدِيكَ أَبْوٰابَ رَحْمَتِكَ، وَلاٰ پرستشت راه يافته خدايا درهاى رحمتت را به روى يكتا پرستانت مبند و تَحْجُبْ مُشْتٰاقِيكَ عَنِ النَّظَرِ إِلىٰ جَمِيلِ رُؤْيَتِكَ، إِلٰهِي نَفْسٌ مشتاقانت را از مشاهدۀ جمال ديدارت محروم مكن خدايا نفسى را أَعْزَزْتَهٰا بِتَوْحِيدِكَ كَيْفَ تُذِلُّهٰا بِمَهٰانَةِ هِجْرٰانِكَ، وَضَمِيرٌ انْعَقَدَ كه به وسيلۀ توحيد و يگانه پرستيت عزيز داشته‌اى چگونه به خوارىِ هجرانت پست كنى و نهادى را كه با عَلىٰ مَوَدَّتِكَ كَيْفَ تُحْرِقُهُ بِحَرٰارَةِ نِيرٰانِكَ، إِلٰهِي أَجِرْنِي مِنْ أَلِيمِ دوستى تو پيوند شده چگونه به حرارت آتشت بسوزانى خدايا پناهم ده از خشم غَضَبِكَ وَعَظِيمِ سَخَطِكَ، يٰا حَنّٰانُ يٰا مَنّٰانُ، يٰا رَحِيمُ يٰا رَحْمٰانُ، دردناك و غضب بزرگت اى مِهرورز اى پربخشش اى مهربان اى بخشاينده يٰا جَبّٰارُ يٰاقَهّٰارُ، يٰا غَفّٰارُ يٰا سَتّٰارُ، نَجِّنِي بِرَحْمَتِكَ مِنْ عَذٰابِ اى داراى بزرگى و عظمت اى به قهر گيرنده اى پرده‌پوش نجاتم ده به رحمت خود از عذاب النّٰارِ، وَفَضِيحَةِ الْعٰارِ، اذَا امْتٰازَ الْأَخْيٰارُ مِنَ الْأَشْرٰارِ، وَحٰالَتِ دوزخ و رسوايى ننگ (يا برهنگى) در آن هنگام كه نيكان از بدان جدا گردند و احوال