121مِنْكَ رَجٰائِي وَأَمَلِي، إِلٰهِي لَوْ أَرَدْتَ هَوٰانِي لَمْ تَهْدِنِي، وَلَوْ درگاهت قطع مفرما خدايا اگر خوارى مرا خواسته بودى راهنمائيم نمى‌كردى و اگر أَرَدْتَ فَضِيحَتِي لَمْ تُعٰافِنِي، إِلٰهِي مٰا اظُنُّكَ تَرُدُّنِي فِي حٰاجَةٍ قَدْ رسوائيم را مى‌خواستى تندرستيم نمى‌دادى خدايا گمان ندارم كه مرا بازگردانى در مورد أَفْنَيْتُ عُمُرِي فِي طَلَبِهٰا مِنْكَ، إِلٰهِي فَلَكَ الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دٰائِماً حاجتى كه عمر خويش را در خواستن آن از تو سپرى كردم خدايا ستايش خاص تو است ستايش ابدى سَرْمَداً، يَزِيدُ وَلاٰ يَبِيدُ كَمٰا تُحِبُّ وَتَرْضىٰ، إِلٰهِي إِنْ اخَذْتَنِي جاويدان هميشگى كه فزون شود ولى كم نگردد بدان نحو كه دوست‌دارى و خوشنود شوى خدايا اگر مرا به جنايتم بِجُرْمِي اخَذْتُكَ بِعَفْوِكَ، وَإِنْ اخَذْتَنِي بِذُنُوبِي اخَذْتُكَ مأخوذ دارى من هم تو را به عفوت بگيرم و اگر به گناهم بگيرى من هم تو را به آمرزشت بِمَغْفِرَتِكَ، وَإِنْ أَدْخَلْتَنِي‌النّٰارَ أَعْلَمْتُ أَهْلَهٰا أَنِّي أُحِبُّكَ، إِلٰهِي إِنْ بگيرم و اگر به دوزخم ببرى بدوزخيان اعلام مى‌كنم كه من تو را دوست دارم خدايا اگر عمل من در كٰانَ صَغُرَ فِي جَنْبِ طٰاعَتِكَ عَمَلِي، فَقَدْ كَبُرَ فِي جَنْبِ رَجٰائِكَ كنار اطاعت از تو كوچك است ولى آرزويم در كنار اميد تو أَمَلِي، إِلٰهِي كَيْفَ أَنْقَلِبُ مِنْ عِنْدِكَ باِلْخَيْبَةِ مَحْرُوماً، وَقَدْ كٰانَ بزرگ است خدايا چگونه من از پيش تو محروم برگردم با اينكه چنان حُسْنُ ظَنِّي بِجُودِكَ أَنْ تَقْلِبَنِي بِالنَّجٰاةِمَرْحُوماً، إِلٰهِي وَقَدْ أَفْنَيْتُ حسن‌ظنى من به جود و بخششت داشتم كه مرا مورد رحمت خويش قرار داده با نجات بازم خواهى گرداند خدايا من عمرم را