120الْجَمِيلَ فِي حَيٰاتِي، إِلٰهِي تَوَلَّ مِنْ أَمْرِي مٰا أَنْتَ أَهْلُهُ، وَعُدْ عَلَيَّ در دوران زندگيم جز به نيكى سرپرستيم نكردى خدايا سرپرستى كن كار مرا چنانچه تو شايستۀ آنى و توجه كن بر من بِفَضْلِكَ عَلىٰ مُذْنِبٍ قَدْ غَمَرَهُ جَهْلُهُ، إِلٰهِي قَدْ سَتَرْتَ عَلَيَّ ذُنُوباً به فضل خويش‌كه همچون گنهكارى هستم كه نادانيش سراپا او را فراگرفته خدايا براستى تو گناهانى را فِي الدُّنْيٰا، وَأَنَا أَحْوَجُ إِلىٰ سَتْرِهٰا عَلَيَّ مِنْكَ فِي الْاُخْرٰى، إِلٰهِي در دنيا بر من پوشاندى كه من به پوشاندن آنها در آخرت محتاج‌ترم قَدْ أَحْسَنْتَ إِلَيَّ إِذْ لَمْ تُظْهِرْهٰا لِأَحَدٍ مِنْ عِبٰادِكَ الصّٰالِحِينَ، فَلاٰ با اينكه آشكارش نكردى براى هيچيك از بندگان شايسته‌ات پس تَفْضَحْنِي يَوْمَ الْقِيٰامَةِ عَلىٰ رُؤُسِ‌الْأَشْهٰادِ، إِلٰهِي جُودُكَ بَسَطَ در روز قيامت در برابر ديدگان مردم مرا رسوا مكن خدايا جود و بخششت آرزويم را أَمَلِي، وَعَفْوُكَ أَفْضَلُ مِنْ عَمَلِي، إِلٰهِي فَسُرَّنِي بِلِقٰائِكَ يَوْمَ گستاخ كرده و گذشت تو برتر است از عمل من خدايا مرا در آن روزى كه ميان بندگانت داورى كنى تَقْضِي فِيهِ بَيْنَ عِبٰادِكَ، إِلٰهِي اعْتِذٰارِي إِلَيْكَ اعْتِذٰارُ مَنْ لَمْ به ديدارت مسرور ساز خدايا عذرخواهى من به درگاهت عذرخواهى كسى است كه يَسْتَغْنِ عَنْ قَبُولِ عُذْرِهِ، فَاقْبَلْ عُذْرِي يٰا أَكْرَمَ مَنِ اعْتَذَرَ إِلَيْهِ بى‌نياز نشده از پذيرفتن عذرش پس عذر مرا بپذير اى بزرگوارترين كسى‌كه گنهكاران به درگاهش الْمُسِيئُونَ، إِلٰهِي لاٰ تَرُدَّ حٰاجَتِي وَلاٰ تُخَيِّبْ طَمَعِي، وَلاٰ تَقْطَعْ معذرت خواهى كنند خدايا حاجتم را بازمگردان و طمعم را به نوميدى مكشان و اميد و آرزويم را از