46دربارۀ راه نخست، يادآور مىشود كه فداكارى ابوطالب را نمىتوان معلول عصبيت به بيت بنىهاشم دانست بلكه فداكارى عظيم او، اثر ايمان او بر راستگويى برادرزادهاش بود. او بسان تمام شهيدان راه حق پروانهوار سوخت و جان باخت.
در اينجا فرصتِ آن نيست كه خدمات ابوطالب بيان گردد امّا به اتفاق همۀ نويسندگان، او همۀ بلاها و رنجها را بهجان خريد و از حريم رسالت دفاع نمود، چگونه مىتوان چنين فردى را كافر ناميد!
دربارۀ راه دوم مىگوييم: آثار ادبى كه از او به يادگار مانده، به روشنى گواهى مىدهد كه او به راه و رسم برادرزادۀ خود مؤمن بوده و او را بسان موسى و مسيح عليهما السلام از پيامبران الهى مىدانست، چنانكه مىفرمايد:
ألم تعلموا أنّا وجدنا محمّداً
نبيّاً كموسىٰ خُطَّ في أوّل الكتب 1
«نمىدانيد كه ما محمد را نبى، مانند موسى مىدانيم كه در كتابهاى پيشينيان نوشته شده است.»