73مرحوم علّامۀ طباطبائى، (مؤلّف الميزان) كه علاقۀ شديد و محبّت خاصّى به عترت پيامبر و معصومين عليهم السلام داشت، از اين جام محبّت بىنصيب نبود و از خصائص او، داشتن روح تعبد و ولاى اهلبيت، همراه با فلسفه و عرفان بود.
در شيوۀ بزرگان عارف و صاحبدل، «زيارت»، گفتگو با حجّت خداوند در كنار مرقد اوست. آنچه مهمّ است، پيوند قلبى و ارتباط درونى است. نه فقط عبارتها را خواندن و گذشتن، بلكه با عنايت و توجّه به مضمون، درونمايۀ زيارتنامهها را، هم با زبانِ حال و هم با زبان قال، بيان كردن و آشكار نمودن.
در حالات معنوى مرحوم ميرزاى شيرازى، صاحب فتواى مشهور در «تحريم تنباكو» نوشتهاند:
«... زيارتهايى را كه در حرم امامان مىخواند، در حرمها كتاب دعا با خود نمىبرد، با اينكه مدّتى دراز، دعا و زيارت مىخواند.» 1
ميرزاى شيرازى حرفهايى براى گفتن داشت، هر چند توقّفش در حرم به طول مىانجاميد.
بايد از بزرگان دين آموخت، ادبِ حضور را، شيوۀ زيارت را، آداب تشرّف به حرم را، بها قائل شدن به ديدار معصوم را، ارج نهادن امامان به سايۀ مرقد امامان را.