25فيض الهىاند.
در زيارت، با اين واسطههاى فيض از خداوند حاجت مىطلبيم. وقتى بار سنگين خطاها، انسان را از رفتن باز مىدارد و گناهان بسيار، انسان را گرانبار مىسازد، براى سرعت سير در طريق عبوديّت و طيران در فضاى معنويّت، بايد از «توبه» استفاده كرد تا با ريختن گناهان، سبكبار و سبكبال شد. حالتِ تضرّع و نياز، شكسته دلى، پشيمانى، ندامت و انابت، خوف و رجا و بيم و اميد لازم است. با واسطه قرار دادن پيامبر و اولياى خدا در برابر پروردگار، درياى رحمت و كرم او، زودتر گنهكار را در موج خويش فرا مىگيرد و استحقاق غفران و توبه پذيرى فراهم مىآيد. اين رهنمود خداوند است كه فرموده:
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً 1
«آنان كه به خود ستم نمودهاند، اگر پيش تو آيند و از خدا مغفرت بخواهند و پيامبر هم براى آنان از خداوند آمرزش بطلبد، خدا را توبهپذير و مهربان خواهند يافت.»
تاريخ، بسيارى از زايران مرقد پيامبر صلى الله عليه و آله را مىشناسد كه در مزار و مرقد پيامبر به پيشگاه خداوند توبه و التجا نموده و رضاى الهى را كسب كردهاند و يا حتّى از بيماريهاى سخت، شفا يافتهاند.
اينگونه عشقها و احترامها و محبّتها و شفاطلبىها و