30بود، امّا از خارج، ارتفاع گنبدها تفاوت داشت و گنبد بالاى قبر مطهّر، بلندترين آنها بهشمار مىرفت. اين گنبدها با خشتهاى چهارگوش بزرگ و گِل ناب ساخته شده بود و از داخل نگارههايى زيبا داشت؛ با آيههايى از قرآن و بريدههايى از چكامۀ بلند بُرده در وصف پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله .
مسجد سه محراب داشت: محراب نبوى كه محلّ برپايى نماز حضرت با يارانش بود و اينك در روضۀ شريفه واقع است، محراب دوم در راستاى محراب نخست در جهت قبله و محراب سوم بيرون از روضۀ شريفه.
سلطان عبدالمجيد، بجز ورودىهاى چهارگانۀ بابالسلام، بابالرحمه، بابالنساء و باب جبرئيل، ورودىِ پنجمى هم در شمال مسجد گشود. وى منارههاى مسجد را نيز به پنج مناره افزايش داد: منارۀ اصلى، منارۀ سليمانى، منارۀ مجيدى، منارۀ بابالرحمه و منارۀ بابالسلام.
از افزودههاى وى تأسيس وضوخانهاى در بيرون مسجد، ميان بابالنساء و باب جبرئيل بود. او منبر و سه محراب را طلاكارى كرد و سراسر مسجد را با مرمر پوشاند. در شمار هداياى وى به مسجد دو شمعدان طلاى الماسنشان است كه بالاسر مبارك نهادهاند. در عصر عبدالمجيد، نماى حجرۀ مطهّر كه زائران در برابر آن مىايستند، با پنجرهاى مشبّك از مس زرد پوشانده شد كه بر روى آن نوشته شده است:
«لا اله الّا اللّٰه الملك الحقّ المبين، سيّدنا محمّد رسول اللّٰه الصادق الوعد الأمين». چلچراغهايى بلورين درهمۀ سقفهاىحرم آويزاناست و از ورودى باب السلام تاحجرۀ شريفه، زير هر گنبد جارى بلورى مىدرخشد. در صحن حرم باغچهاى كوچك قرار دارد كه در آن نخل و سدر و تمر هندى كاشته بودند. گسترۀ مسجد پس از عمليّات توسعۀ سلطان عبدالمجيد ثانى، به 10342 مترمربّع رسيد.
يكى از وروديهاى مسجد قديم پس از نوسازى عصر عثمانى و يكى از چلچراغها. -