78الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنٰازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّٰهِ وَ الرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْوِيلاً ) ¹ يعنى: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد خداوند را فرمان بريد و پيامبر را فرمان بريد و همچنين فرمان‌داران از خودتان را؛ پس اگر در چيزى اختلاف كرديد آن را به خدا و به رسول برگردانيد اگر به خدا و روز قيامت ايمان داريد، اين بهتر و معنايش نيكوتر است».

در اين آيۀ شريفه، نخست، اطاعت از خداوند

واجب شمرده شده، و به دنبال آن وجوب اطاعت از رسول بيان گرديده، و آن‌گاه اطاعت از فرمان‌داران عطف به اطاعت از خدا و رسول شده است.

اين‌كه اطاعت از خداوند مقدم بر اطاعت از رسول و اولى‌الأمر آمده، رسانندۀ اين نكته است كه اطاعت از خداوند داراى اصالت و تقدّم حقيقى است، و سرچشمۀ اطاعت از رسول و اولى‌الأمر نيز همان است. به سخن دقيق‌تر، اطاعت از رسول و اولى الأمر نه در عرض اطاعت خداوند كه در طول آن قرار دارد.

شيعه معتقد است كه مقصود از اولى الأمر در اين آيۀ شريفه أئمۀ اهل بيت(عليهم السلام) مى‌باشند.انصاف آن است كه اين باور مؤيد به دلايل عقلى و نقلى فراوان است.

دليل عقلى شيعه مبتنى بر اين قاعدۀ استوار است كه