58اكثر اهلسنّت به اين پرسش چنين پاسخ مىدهند كه پيامبران(عليهم السلام) هرگز از روى عمد مرتكب اين دسته از گناهان نيز نمىشوند، امّا امكان ارتكاب آنان از روى سهو و فراموشى وجود دارد. 1
در برابر، شيعه بر آن است كه پيامبران(عليهم السلام) از مطلق گناهان معصوم هستند و با تقواى والاى خود و توفيق الهى هيچگاه از روى عمد يا سهو مرتكب گناه يا لغزشى نمىشوند. 2
آنچه منشأ اختلاف نظر شده ظاهر برخى آيات قرآنى است كه بنابر برداشت برخى از اهل سنّت با عصمت آن فرستادگان الهى منافات دارد. مانند برخى آيات كه ظاهراً به نكوهش آدم(ع)، يونس(ع) و برخى پيامبران ديگر مىپردازد.
بنا بر نظر شيعه، همۀ اين آيات قابل توجيه و تفسير هستند، و آنچه ما را به چنين توجيه و تفسيرى وامىدارد پيش از هر چيز خود قرآن كريم، و سپس حكم عقل است.
قرآن كريم در آيات فراوانى به ستايش پيامبران پرداخته، و آنان را از فريب شيطان بركنار شمرده، و داراى ويژگىهاى اخلاقى بلندى دانسته كه معناى آن چيزى جز عصمت آنان نيست. يكى از آياتى كه مىتواند دليلى بر عصمت پيامبران به شمار آيد آيۀ