57
عصمت از ديدگاه مذهب شيعه
عصمت در لغت به معناى بركنار بودن و نگهداشته شدن است، و در اصطلاح به معناى بركنار بودن از هرگونه گناه و خطا و نگهداشته شدن از هر كژى و انحراف در انديشه، گفتار و رفتار است كه از نگاه شيعه، براى پيامبران و اوصياى آنان ضرورى است. مسألۀ عصمت را در ذيل دو عنوان بايد بررسى كرد:
1- عصمت پيامبران(عليهم السلام)
2- عصمت پيشوايان(عليهم السلام).
1. عصمت پيامبران(عليهم السلام)
يكى از مسائلى كه در رابطه با آنها اتفاق نظرى به چشم نمىخورد مسألۀ عصمت پيامبران(عليهم السلام) بوده است. البته بايد توجه داشت كه همۀ امّت بر عصمت پيامبران(عليهم السلام) نسبت به چيزهايى مانند كفر به خدا، دروغ عمدى و به طور كلّى گناهان كبيره اتّفاق نظر دارند. چراكه چنين گناهانى موجب فسق مىشود و خبر فاسق به اتّفاق حجّت نيست.
بنابراين، پرسش اين است كه آيا پيامبران(عليهم السلام) نسبت به گناهان صغيره نيز مانند گناهان كبيرهعصمت دارند؟