42كرد ولى شايستگى آنان براى خلافت را ناديده گرفت. البته بعيد به نظر مى‌رسد كه مراد صاحبان اين نظريه نيز ناديده گرفتن خلافت سياسى اهل بيت(عليهم السلام) بوده باشد. احتمالاً اينان برآنند كه مرجعيت علمى اهل بيت(عليهم السلام) مى‌تواند به عنوان نقطه‌نظر مشترك و حلقۀ اتّصال ميان شيعه و اهل سنّت مطرح شود تا مبناى مناسبى براى گفت‌وگوهاى سودمند و سازندۀ دو طرف دربارۀ مسائل مورد اختلاف از جمله خلافت سياسى اهل بيت(عليهم السلام) باشد؛ و اين ديدگاهى صحيح و قابل قبول‌است. ¹

4. مرجعيت علمي و فقهي امام جعفر صادق(ع) و شخصيت آن حضرت در نزد اهل سنت

نقش تاريخى امام جعفر صادق (ع) در تكامل علمى مذهب شيعه چنان برجسته و قابل توجّه است كه گاهى از اين مذهب با عنوان مذهب «جعفرى» ياد مى‌شود. راز اين انتساب در مرجعيت علمى و فقهى آن حضرت و شخصيت ممتاز وى نهفته است.

پيش از آن حضرت، پدر بزرگوارش امام محمّد باقر (ع) كه شكافندۀ دانش لقب داشت جريان نوين دانش شيعى را بنيان نهاده بود، و روند تكامل علمى اين مذهب را به اوج خود نزديك ساخته بود. امام