163مانند كارهاى مجوسيان در برابر پادشاهان خويش شمردهاند. 1
دور نيست كه مسلمانان در خلال فتوحات اسلامى و تعامل با ايرانيان در زمان خليفۀ دوم با اين عمل آشنا شده و از آن تأثير پذيرفته باشند.
ب- آمين گفتن بعد از حمد
اهل سنّت در نماز پس از فراغت از سورۀ حمد «آمين» مىگويند. شيعه اين كار را نيز نادرست و فاقد مبناى شرعى مىشناسد. زيرا ترديدى نيست كه اين واژه جزء سورۀ حمد و جزء قرآن نيست و براى روا بودن آن دليل قابل قبولى از شرع نرسيده است.
راوى حديثى كه اهل سنّت براى اين موضوع مورد استدلال قرار دادهاند ابو هريره است، 2 و در ضعف روايى و اتّهامات گوناگون ابوهريره سخن بسيار
گفتهاند. هر چند ممكن است در روايت او تحريف و اضافات واقع شده باشد. زيرا مضمون روايت مذكور در جاى ديگر بدون ذكر نماز و فراغت از حمد آمده، و تنها به گفتن آمين پس از دعاى ديگران اشاره كرده است. 3
دليل ديگر سخن يكى از تابعين است كه مىگويد: «من شنيدم كه پيشوايانى چون ابن زبير و كسانى كه